Θέατρο ή τηλεόραση, δίλημμα ή όχι, για τους νέους ηθοποιούς

March 21, 2009 § Leave a comment

  • Κάθε χρόνο αναζητούν ρόλους όλο και περισσότεροι απόφοιτοι δραματικών σχολών

Του Σπυρου Γιανναρα, Η Καθημερινή, Σάββατο, 21 Mαρτίου 2009

  • Οι νέοι που αποφοιτούν κάθε χρόνο από τις ποικίλες θεατρικές σχολές της χώρας δεν μετρούνται σε δεκάδες, αλλά σε εκατοντάδες. Από αυτούς δεν είναι καθόλου λίγοι εκείνοι που τρέφουν μέσα τους ένα διόλου ευκαταφρόνητο ταλέντο και πολύ μεγάλα όνειρα, μιας ζωής αφοσιωμένης στην τέχνη που αγαπούν.

Παρά όμως τον, για πολλούς, υπεράριθμο αριθμό θεάτρων που ευδοκιμούν στη χώρα, η επαγγελματική ενασχόληση με την υποκριτική αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι ακατόρθωτη υπόθεση για ένα νέο ηθοποιό. Ακόμα όμως κι όταν επιτευχθεί η πολυπόθητη άνοδος στο σανίδι, ο αποσπασματικός χαρακτήρας της δουλειάς και οι επονείδιστα πενιχρές απολαβές που προσφέρει υποχρεώνουν τον νέο ηθοποιό να αναζητήσει σε άλλες μορφές βιοπάλης τα του επιούσιου.

Η συγκεκριμένη αυτή κατάσταση έχει ως συνέπεια η τηλεόραση να παρουσιάζεται ως μονόδρομος, όχι απλώς για την καταξίωση, αλλά για την επαγγελματική ενασχόληση του νέου ηθοποιού με το αντικείμενο της καρδιάς του. Ωστόσο, το δίλημμα (με δεδομένη στην κοινή αντίληψη την απάντηση) θέατρο ή τηλεόραση είναι αληθινό ή μήπως πρόκειται για ένα ψευτοδίλημμα;

Ένας νέος ηθοποιός που διψάει να βελτιωθεί παίζοντας απαιτητικότερους θεατρικούς ρόλους πλάι σε καταξιωμένους ομοτέχνους του, υπό τις οδηγίες σημαντικών σκηνοθετών, πρέπει οπωσδήποτε να έχει πρωτύτερα περάσει από το γυαλί;

Η συμμετοχή σε μια εμπορική επιτυχία ενδέχεται, βέβαια, να ανοίξει τις πόρτες του θεάτρου σε έναν ηθοποιό. Από την άλλη, όμως, με ποια μέτρα και σταθμά το να ξοδεύει κανείς τη ζωή του σερβίροντας καφέδες ή ποτά, όπως πλείστοι όσοι νέοι, αποτελεί κατ’ ανάγκην καλύτερη επιλογή από τη συμμετοχή σε ένα μέτριο σίριαλ;

Ζητήσαμε από δύο νέους ηθοποιούς που μετρούν ήδη κάποια χρόνια στο επάγγελμα, την Κόρα Καρβούνη με θητεία στο θέατρο και στην τηλεόραση και τον θεατρικό ηθοποιό Στράτο Σωπύλη, να τοποθετηθούν επί του θέματος.

Advertisements

Με το σανίδι μόνο δεν επιβιώνεις

March 21, 2009 § Leave a comment

Του Στράτου Σωπυλη*, Η Καθημερινή, Σάββατο, 21 Mαρτίου 2009
  • Από τότε που σε ηλικία πέντε χρόνων παίζοντας έσπασα την τότε Philips του σπιτιού, η σχέση μου με την τηλεόραση είναι λίγο περίεργη. Αυτή με αντιμετωπίζει με επιφύλαξη, εγώ με φόβο!

Μέχρι τώρα δεν έχω δουλέψει ποτέ σ’ αυτήν. Σε μια εποχή τυχαίων επιλογών και κατά συνθήκη αποφάσεων δεν διεκδικώ δάφνες καλλιτεχνικής ακεραιότητας. Απλώς τα ελάχιστα που μου προτάθηκαν ήταν πολύ εύκολο να τα αρνηθώ.

Όμως, ύστερα από σχεδόν οκτώ χρόνια δουλειάς στο θέατρο, διαπιστώνεις ότι με το σανίδι μόνο δεν επιβιώνεις. Ακόμα και αν πληρώνεσαι μετά το τέλος της σεζόν, ακόμα και με τον κίνδυνο να το κόψουν στα μισά επεισόδια, τα χρήματα των σίριαλ φαντάζουν απαραίτητα. Μόνο που πρέπει να θυμάται κάνεις ότι ο ηθοποιός είναι σαν την φωτογραφία: κινδυνεύει τόσο από την υπερέκθεση όσο και από την υποέκθεση!

Το θέμα με την τηλεόραση είναι ότι δεν είναι όλα όσα προβάλλει κακά. Κάθε χρόνο θα υπάρχει ένα σίριαλ εποχής, συνήθως διασκευασμένο από βιβλίο, που πληροί κάποια στάνταρ, κάποια κωμική σειρά που πιάνει τον σφυγμό της εποχής.

Κι έτσι συντηρούνται οι προσδοκίες. Πρόκειται όμως για σταγόνα στον ωκεανό. Γιατί ο κυρίαρχος τόνος δίνεται από επιφανειακές φλυαρίες και κραυγάζουσες ανοησίες λατινοαμερικανικής προσφάτως προέλευσης. Σπαταλιέται έτσι πολύ ταλέντο. Πόσους μπορούν να απορροφήσουν οι «καλές» δουλειές; Στην τηλεόραση όπως και στη ζωή η ελπίδα όλων μας είναι στις μειοψηφίες. Όσο αντέξουν.

Να απορρίψει ένας σημερινός ηθοποιός την τηλεόραση είναι πολυτέλεια. Να πιστέψει ότι μέσω αυτής μπορεί να κάνει τέχνη είναι αφέλεια. Τι μένει; Να κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί. Και να θυμάται ότι έχει το ίδιο δικαίωμα (και υποχρέωση;) που έχει και κάθε τηλεθεατής. Να κάνει τις επιλογές του!

* Ο Στράτος Σωπύλης είναι ηθοποιός.

Η οικονομική ένδεια κατευθύνει επιλογές

March 21, 2009 § Leave a comment

Της Κορας Καρβουνη*, Η Καθημερινή, Σάββατο, 21 Mαρτίου 2009

  • Είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι η δουλειά στο θέατρο είναι πολυτέλεια κι ίσως θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως «χόμπι». Τα συμβόλαια έχουν μικρή διάρκεια, οι απολαβές είναι πενιχρές και υπάρχει πάντα η ανασφάλεια για την εύρεση της επόμενης δουλειάς. Για να μπορέσει να επιβιώσει ένας ηθοποιός χρειάζεται τρεις θεατρικές δουλειές κάθε χρόνο. Λίγοι είναι οι ηθοποιοί με σχεδόν αδιάκοπη θεατρική εργασία και με το περιθώριο επιλογών.

Από την αντίθετη πλευρά, οι τηλεοπτικές παραγωγές αποφέρουν μεγαλύτερες οικονομικές απολαβές και κάποια περιστασιακή συμμετοχή σε τηλεοπτική διαφήμιση δίνει ένα σημαντικότατο και λυτρωτικό «χαρτζιλίκι». Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των δραματικών σχολών έχει αυξηθεί σημαντικά, με όλο και περισσότερους νέους ηθοποιούς να αποφοιτούν και να αναζητούν εργασία. Καθώς η προσφορά των ηθοποιών αυξάνεται, η δυνατότητα απορρόφησής τους και οι μισθοί μειώνονται. Συνεπώς, ακόμα κι η τηλεόραση γίνεται ολοένα και λιγότερο «ασφαλές» ή «σίγουρο» μέσο βιοπορισμού για τον ηθοποιό. Επίσης, είναι συνήθως γεγονός ότι καλλιτεχνικά η τηλεόραση δεν διεγείρει το ενδιαφέρον του ηθοποιού όσο το θέατρο. Στην ελληνική τηλεόραση λίγες είναι οι σειρές που γίνονται με υψηλές προδιαγραφές και που διαθέτουν καλλιτεχνικό όραμα και ποιότητα. Δυστυχώς, όμως, τη δυνατότητα επιλογής τέτοιων σειρών διαθέτουν ελάχιστοι ηθοποιοί. Οι περισσότεροι αναγκάζονται λόγω οικονομικής ένδειας να καταλήξουν σε δουλειές, οι οποίες όχι μόνο δεν τους εκφράζουν καλλιτεχνικά αλλά και υπό την παρούσα κρίση και υπερπροσφορά ηθοποιών, δεν τους καλύπτουν ούτε οικονομικά. Διανύουμε μια περίοδο που φέρει ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες για τους ηθοποιούς και πολύ φοβάμαι ότι η ανεργία, η οποία ήδη βρισκόταν σε υψηλά επίπεδα, θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο. Αρα, λοιπόν, δεν ξέρω κατά πόσο το δίλημμα «θέατρο ή τηλεόραση» θα εξακολουθεί να μας απασχολεί, καθώς τίθεται πλέον θέμα επιβίωσης.

*Η Κόρα Καρβούνη είναι ηθοποιός.

Where Am I?

You are currently browsing the Τηλεόραση category at Κείμενα.