Μυθιστορηματικές γυναίκες

March 21, 2009 § Leave a comment

Ακόμη δεν είχαμε καθίσει στα καθίσματά μας στο Θέατρο Τέχνης -στο περίφημο υπόγειο- όταν ακούσαμε την Μπλανς Ντυ Μπουά -Κάτια Γέρου- με μια βαλίτσα, ν’ αναζητά το τραμ στα Ηλύσια Πεδία για να φτάσει στο σπίτι της αδελφής της Στέλλας.

Μέσα στην άνοιξη -όπως τώρα- ποιος μαθητής θέλει ν’ ακούσει για τον Ουίτμαν, τον Χόθορν, τον Πόε; Αναρωτιέται. Κι αναρωτιόμαστε κι εμείς. Οι καφετέριες γεμάτες, οι τοίχοι στα πανεπιστήμια, στις σχολές μέσα στα συνθήματα. Η ροκ αυτοκτονία στους δρόμους της πόλης παρούσα. Η ζωή τραβάει την ανηφόρα, λέει ο ποιητής. Κι εμείς.

Φτάνει στο σπίτι της Στέλλας, η Μπλανς, κι εκεί αρχίζει το παραλήρημα μέσα στους τέσσερις τοίχους, στους καπνούς του «βρομοαιγούκερου» Κοβάλσκι – ο άντρας της Στέλλας. Με μια τηλεφωνική συσκευή προσπαθεί να πιάσει γραμμή, να συνδεθεί με άλλες πόλεις της Αμερικής. Μέχρι που διαλύεται. Μια γριά τής λέει -στα ισπανικά- προσφέροντάς της άνθη: λουλούδια για τους πεθαμένους! Και αυτή τα παίρνει. Και η φράση – κλειδί: πάντα βασιζόμουνα στην ευγένεια των ξένων! Τένεσι Ουίλιαμς, ο συγγραφέας, Λεωφορείον ο πόθος, το έργο. Και αριστοτεχνικά, ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης, με τη συρραφή της Αγαθής Δημητρούκα, οδηγεί την Κάτια Γέρου -στο περίφημο ρεσιτάλ ηθοποιίας που παρουσιάζει- στο επόμενο μυθιστορηματικό πρόσωπο, τη γυναικεία ψυχή, αυτό που λένε οι Λατίνοι anima· αφού ορίζουν με το animus την αντρική ψυχή, στο Ενα τριαντάφυλλο στο στήθος. Στην Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ. Στον Γυάλινο Κόσμο του Τένεσι Ουίλιαμς και στα σπασμένα γυάλινα αλογάκια στο πάτωμα. Στον Ματωμένο Γάμο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Στο Γλυκό Πουλί της Νιότης, πάλι του Τένεσι Ουίλιαμς – σ’ ένα κρεβάτι η αποσυρμένη σταρ μετράει τις μέρες. Μεγαλειώδεις φράσεις της ρίχνονται στο κενό – όπως σε σελίδα μυθιστορήματος, λέει: πρέπει μια σταρ να ξέρει πότε ν’ αποσυρθεί! Το έργο σπάει τα ταμεία στη Νέα Υόρκη!… Και αυτή η φρενίτις της πάνω στο μονό κρεβάτι της, με τα κάγκελα -σαν φυλακή-, σε ρυθμό έρωτος που δεν έγινε… Ακολουθεί η Ευρυδίκη του Ζαν Ανούιγ – με το περίφημο άσμα του Χατζιδάκι, το «Τραγούδι της Ευρυδίκης». Ο Κύκλος με την Κιμωλία, του Μπρεχτ, σε απόδοση Οδυσσέα Ελύτη. Και η βραδιά κλείνει με το Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι, του Τένεσι Ουίλιαμς και πάλι.

Οι μυθιστορηματικές γυναίκες της βραδιάς ντύνονται με τη μουσική του Χατζιδάκι σαν τον Μπαχ που συνθέτει για τον Θεό κι αυτή την Κυριακή. Οχι μακριά από το σπίτι όπου μένει με την πολυπληθή οικογένειά του και την Αννα Μαγδαληνή Μπαχ. Τη σύζυγό του. Σχεδόν με μια θρησκευτικότητα, στο χαμένο, στο απραγματοποίητο.

Ολα παραστάσεις του 1946 με 1960, του Καρόλου Κουν. Μυθιστορήματα της ψυχής που θέλει να σπάσει τα δεσμά της και να φωνάξει: Φτάνει! Δεν αξίζει να υποφέρουμε! Κι όμως.

Βοηθός σε όλα αυτά ο Θόδωρος Κοτεπάνος, στο πιάνο, συνοδεύει θεϊκά και παίζει σε κάποια.

Βγήκα από το θέατρο. Η ζωή συνεχίζει στον δρόμο το φανταστικό βιβλίο της βραδιάς. Πήρα το μετρό -όπως το τραμ στο έργο- για την Ελευθεροτυπία. Επρεπε να δω μες στη νύχτα τη Βιβλιοθήκη. Το Καταφύγιο Θηραμάτων. Τα εύθραυστα υαλικά.

ΥΓ.: Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί, κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας. Κάρολος Κουν

Ας το υπογράψουμε κι εμείς. Σήμερα. Από ‘δώ.

**Το λογότυπο της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ, Καταφύγιο Θηραμάτων είναι σχέδιο του Εμμανουήλ Μπιτσάκη.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / Βιβλιοθήκη, Παρασκευή 13 Μαρτίου 2009

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Μυθιστορηματικές γυναίκες at Κείμενα.

meta

%d bloggers like this: